Albert Szent-Györgyi de Nagyrápolt (ur. 16 września 1893 w Budapeszcie, Austro-Węgry, zm. 22 października 1986 w Woods Hole, Massachusetts, Stany Zjednoczone) - biochemik węgierski, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny 1937.
Obronił doktorat w Cambridge (1927), gdzie przebywał jako stypendysta Fundacji Rockefellera. Pracował w Instytucie Higieny Tropikalnej w Hamburgu, następnie w Instytucie Fizjologii w holenderskim Groningen. Był profesorem Uniwersytetu w Szegedzie (1931-1945), następnie uniwersytetu w Budapeszcie (do 1947). Został wybrany do wielu akademii i towarzystw naukowych, m.in. PAU (1937). W 1947 wyjechał do USA, gdzie został profesorem w Princeton.
Wyodrębnił z owoców papryki i zidentyfikował witaminę C (1933); odkrył witaminę P (1936). Wykazał, że kwas adenozynotrifosforowy (ATP) jest niezbędnym źródłem energii, umożliwiającej skurcz mięśni. Za odkrycia dotyczące procesów spalania biologicznego, a szczególnie za odkrycie i ustalenie budowy chemicznej witaminy C (kwasu askorbinowego), otrzymał w 1937 Nagrodę Nobla.
Główne prace:
- Muscular Contraction (1947)
- Submolecular Biology (1978)
Źródła:
- Wulf von Bonin, Erich Bagge, Robert Herrlinger, Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna, Warszawa 1969
- Beata Tarnowska (red.), Nagrody Nobla. Leksykon PWN, Warszawa 2000