| Bitwa pod Cheat Mountain Wojna secesyjna 1861-1865 |
|||||||||||||||||
| Data | 12-15 września 1861 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Pocahontas County Wirginia Zachodnia | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Unii | ||||||||||||||||
| Terytorium | USA | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Kampania w zachodniej Wirginii |
|---|
|
Philippi - Rich Mountain - Corrick's Ford - Kessler's Cross Lanes - Carnifex Ferry - Cheat Mountain - Greenbrier River - Camp Allegheny |
Bitwa pod Cheat Mountain miała miejsce w dniach 12-15 września 1861 r. w trakcie operacji w zachodniej Wirginii przeprowadzonej podczas wojny secesyjnej.
Po porażce poniesionej w bitwie pod Rich Mountain oddziały konfederackie przeorganizowały swoje siły w dolinach górnego Tygartu oraz Greenbrier River. Obie doliny oddzielone były pasmem wzgórz Cheat Mountain. Wojska stanów północnych dowodzone przez generała brygady Josepha E.Reynoldsa rozlokowane były tymczasem pomiędzy Huttonsville a Elkwater w Forcie Cheat Mountain Summit.
Po objęciu dowodzenia nad wojskami konfederackimi przez generała Lee, jego celem stało się połączenie wszystkich zgrupowań wojskowych południowców a następnie zdobycie przy pomocy tych sił Cheat Mountain. Siły Lee składały się z następujących zgrupowań:
- 2 brygady stacjonujące na wschód od Cheat Mountain w Camp Bartow nad Greenbrier River
- 4 brygady stacjonujące w dolinie Tygart na zachód od Cheat Mountain
- tzw. The Army of Kanwaha, stacjonująca 160 km. na południe w Sewill Mountain
Dowodzenie tymi oddziałami było utrudnione nie tylko ze względu na znaczne oddalenie ale także na skutek indywidualności przejawianych przez poszczególnych dowódców Konfederacji. W ten sposób Lee sam zmuszony był do rozpoznania terenu i dróg prowadzących do Cheat Mountain.
Według planu Lee, Albert Rust na czele jednej brygady miał podążyć ścieżką prowadzącą z Camp Bartow przez las, natomiast generał Henry R.Jackson na czele innej brygady skierować się miał wzdłuż Staunton-Parkesburg Turnpike na szczyt wzgórza. W tym samym czasie Samuel R.Anderson zaatakować miał fort na wzgórzu od zachodu. Po zdobyciu fortu wojska Jesse S.Burke'a oraz generała brygady Daniela S.Donelsona planowane były do ataku w kierunku północnym po obu stronach Tygart Valley Rivers. W razie zaskoczenia przeciwnika plan rokował nadzieje na sukces. Nie uwzględniał on jednak dwóch ważnych czynników: ukształtowania terenu i warunków pogodowych.
Dnia 12 września 1861 r. oddziały Rusta rozpoczęły podejście przez gęsty las. Jackson tymczasem bez żadnych trudności zajął swoje pozycje wyjściowe na Turnpike w chwili gdy oddziały Andersona zaskoczyły przeciwnika na zachodniej stronie Cheat Mountains.
Rankiem dnia 13 września Jackson rozpoczął przygotowania do zajęcia fortu. Wraz z Andersonem oczekiwał na sygnał do ataku. Ten jednak się przeciągnął z powodu trudności podczas marszu wojsk Rusta. Po 30 km marszu przez trudny, gęsto zalesiony i bagnisty teren, brygada dotarła w końcu w rzęsistym deszczu na szczyt nie zauważona przez obsadę fortu. Jednak Rust nie wykorzystał elementu zaskoczenia, atakując kolumnę zaopatrzeniową pół mili od fortu. Przypadkiem w tym miejscu znalazł się oddział w sile 300 ludzi pod wodzą Nathana Kimballa, który natychmiast uderzył na siły Konfederatów. W gęstym lesie doszło do zażartej walki, która skończyła się w momencie gdy Rust nakazał swojej osłabionej brygadzie wycofanie się. Po bitwie dowódca tłumaczył swoją decyzję chęcią ratowania brygady przed przeważającymi siłami wroga.
Błąd Rusta zdecydował o tym, ze element zaskoczenia nie powiódł się a skoordynowany atak sił konfederackich nie nastąpił. Wojska Unii skoncentrowały się na odpieraniu ataków przeciwnika. Po dwóch dniach manewrowania wojska Lee opuściły miejsce bitwy i wycofały się do Valley Head oraz Camp Bartow.
edytuj Literatura
- United States. War Dept.: The War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies, Govt. Print. Off., Washington 1880 - 1901
- James M. McPherson: The Atlas of the Civil War. Philadelphia 2005, ISBN 0-7624-2356-0