 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Bitwa pod Komarowem Wojna polsko-bolszewicka 1920 |
|||||||||||||||||
 Pomnik upamiętniający bitwę pod Komarowem |
|||||||||||||||||
| Data | 31 sierpnia 1920 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Komarów koło Zamościa | ||||||||||||||||
| Wynik | wygrana Polaków | ||||||||||||||||
| Terytorium | Lubelszczyzna | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Bitwa pod Komarowem 31 sierpnia 1920 - największa bitwa konnicy po 1813 roku i ostatnia z wielkich bitew jazdy.
Po bitwie warszawskiej, pod Komarowem polska 1 Dywizja Jazdy pokonała 1 Armię Konną Budionnego idącą z odsieczą wojskom na północy. W bitwie udział brało 6 pułków polskich i 20 radzieckich (łącznie 70 szwadronów).
Siły polskie liczyły ok. 2000 żołnierzy, a siły radzieckie liczyły ok. 7000 żołnierzy.
Spis treści |
edytuj Przed bitwą
Wojska Budionnego oblegały przez kilka dni Zamość broniony przez 31 Pułk Strzelców Kaniowskich pod kpt. Mikołajem Bołtuciem wspomaganym przez 6 Dywizję Strzelców Siczowych pod dowództwem płk. Marka Bezruczko. Na odsiecz załodze Zamościa przyszła kawaleria płk. Juliusza Rómmla i 13 Dywizja Piechoty Stanisława Hallera.
edytuj Przebieg bitwy
Zagrożona okrążeniem pod Zamościem Armia Konna Budionnego chciała uciec z pułapki lecz drogę zastąpiła im 1 Dywizja Jazdy płk. Rómmla. Pierwsze starcie trwało kilka godzin była to szarża tysięcy ludzi i koni z obydwu walczących stron.
O ostatecznym zwycięstwie zadecydowała szarża oddziału rotmistrza Kornela Krzeczunowicza z 8 Pułku Ułanów, która w galopie wbiła się w szeregi przeciwnika i zdobyła min. samochód Budionnego. Po gwałtownej walce sowieci rozpoczęli ucieczkę z pola bitwy.
edytuj Po bitwie
Nie podjęto pościgu za wrogiem ponieważ zapadał zmrok a polscy żołnierze byli przemęczeni walcząc od rana bez chwili wytchnienia. Część Konarmii zdołała się przebić, ale została mocno osłabiona i zmieniła kierunek odwrotu.
Siła bojowa Armii Konnej Budionnego została złamana i więcej już jej nie odzyskała. Była to największa klęska Armii Czerwonej, ale propaganda sowiecka przedstawiała bitwę jako swój wielki sukcespotrzebne źródło. Po udziale w bolszewickiej inwazji na Polskę z 20 tysięcznej Armii Konnej pozostało ok. 3 tys. żołnierzy.
edytuj Siły zbrojne
W bitwie po stronie polskiej walczyła:
- 1 Dywizja Jazdy pod płk. Juliuszem Rómmlem
- VI Brygada Jazdy pod płk. Konstantym Plisowskim
- VII Brygada Jazdy pod ppłk. Henrykiem Brzozowskim
- Inni uczestnicy walki
-
- 13 Dywizja Piechoty pod Stanisławem Hallerem
-
Po stronie sowieckiej walczyła:
- 6 i 11 Dywizja Kawalerii 1 Armii Konnej pod dowództwem S. Budionnego (w jej skład wchodziła jeszcze 4 i 14 Dywizja)
- Obok Budionnego, oddziałami dowodzili przyszli sowieccy marszałkowie - Kliment Woroszyłow i Siemion Timoszenko. W walkach uczestniczył Izaak Babel skonfliktowany później ze środowiskiem Armii Konnej za realistyczne opisy walk, w tym zbrodni wojennych.