| Bitwa pod Lepanto | |||||||||||||||||
 Bitwa pod Lepanto, autor nieznany |
|||||||||||||||||
| Data | 7 października 1571 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Zatoka Koryncka, Morze Jońskie | ||||||||||||||||
| Wynik | pełne zwycięstwo floty Świętej Ligi | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
.svg){kind=small}
| Podboje Turcji Osmańskiej |
|---|
|
Didymotyka – Adrianopol – Marica – Plocznik – Kosowe Pole – Rowina – Nikopolis – Ankara – Gallipoli – Warna – Kosowe Pole (1448) – Konstantynopol – Belgrad – Krbavsko Polje – Sapienza – Czałdyran – Mardż Dabik – Rodos – Mohacz – Wiedeń – Preveza – Malta – Cypr – Famagusta – Lepanto |
Lepanto - miasto i port w Grecji, obecna nazwa Naupaktos.
7 października 1571 roku koło Lepanto rozegrała się bitwa morska pomiędzy Turcją a Ligą Świętą, zakończona zwycięstwem chrześcijan. Bój pod Lepanto był jedną z najkrwawszych bitew morskich w dziejach świata.[1]
Spis treści |
edytuj Podłoże
W 1570 r. Turcja zażądała od Wenecji przekazania Cypru. Wenecjanie zignorowali groźbę turecką. W rezultacie Cypr został najechany przez wojska tureckie. Po upadku Nikozji papież Pius V zorganizował dla obrony Famagusty (maj 1571) wśród państw chrześcijańskich Świętą Ligę, w której główne role odgrywały Hiszpania i Wenecja.
Pod Lepanto stoczono bitwę morską, w której po obu stronach wzięło udział po ok. 200 okrętów. Siłami chrześcijańskimi dowodził książę Juan de Austria, nieślubny syn cesarza Karola V Habsburga zaś muzułmańskimi - Ali Pasza.
edytuj Przebieg bitwy
Starcie rozpoczęła flota turecka próbując oskrzydlić flotę chrześcijan, ale potężne galeasy weneckie miały tak wielką przewagę ogniową, że praktycznie druzgotały ogniem dział osmańskie galery. W tej sytuacji Turkom pozostał jeden tylko sposób walki - abordaż, tymczasem okręty chrześcijańskie, szybsze od galer tureckich, nie przyjęły taktyki przeciwnika, lecz starały sie ustawiać doń burtami, wykorzystując całą siłę swych dział. Walczono z ogromną determinacją, ale zwolna jęła się zarysowywać przewaga po stronie floty europejskiej. W rezultacie niemal cała turecka flota została zatopiona.
edytuj Pokłosie
Zwycięstwo sił chrześcijańskich wzmocniło morale w Europie, jednak nie zostało wykorzystane militarnie. Sułtan Selim II miał powiedzieć po bitwie "Pod Lepanto chrześcijanie mnie ogolili. Na Cyprze, ja odciąłem im ramię. Moja broda odrośnie...". I miał rację: wkrótce Liga Święta rozpadła się, Cypr pozostał w rękach tureckich, a w 1574 r. Hiszpania musiała opuścić Tunis - jednakże flota turecka straciła pod Lepanto setki doświadczonych, zapalonych do boju marynarzy. Odbudowane siły morskie Osmanów walczyły latem 1572 r. 3 razy - za każdym razem przegrywając.
Zwycięstwo Świętej Ligi w bitwie pod Lepanto papież Pius V przypisał wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny i w 1572 dzień 7 października ogłosił świętem Matki Boskiej Zwycięskiej zmienionym w 1573 przez jego następcę, papieża Grzegorza XIII, na święto Matki Boskiej Różańcowej.[2]
Przypisy
- ↑ Edmund Kosiarz, Bitwy morskie, Wydawnictwo Morskie, wyd. I, 1964
- ↑ http://campus.udayton.edu/mary//questions/yq/yq103.html
edytuj Bibliografia
Zygmunt Ryniewicz, Bitwy świata, leksykon, Warszawa 1995, ISBN 83-214-1046-4