Bitwa pod Ołomuńcem — XIX-wieczna mistyfikacja Václava Hanki, rzekome zwycięstwo Czechów nad Mongołami w czasie najazdu tych ostatnich na Morawy w 1241 roku.
Pierwszą wzmiankę o bitwie zamieszcza rękopis hradecki, odnaleziony (w rzeczywistości spreparowany) przez Hankę w 1817 roku. Według niego, po bitwie pod Legnicą, część z oddziałów armii mongolskiej przekroczyła Sudety i skierowała się ku Morawom. Wskutek rozpadu europejskiej koalicji, Czesi zmuszeni byli do samodzielnego stawiania oporu najeźdźcom. Po spustoszeniu kraju, Mongołowie podążyli pod Ołomuniec, broniony przez 6-tysięczną armię Jarosława ze Sztemberka (czes. Jaroslav ze Šternberka). W bitwie w czasie czeskiej wycieczki z oblężonego miasta zginąć miał syn chana, Kubijal. Trzy dni potem Mongołowie odeszli spod miasta. Opór czeski powstrzymał najazd mongolski i uratował tym samym Zachodnią Europę od zagłady.
W rzeczywistości bitwa nie miała miejsca, a chański syn żył jeszcze długo potem. Powodem, dla których Hanka mógł zamieścić opis rzekomej bitwy, była próba rozbudzenia w Czechach ducha narodowego. Falsyfikacja jeszcze długo żyła własnym życiem; w dobrej wierze wzmianki o bitwie w swoich pracach zamieszczali (także już po zdemaskowaniu fałszywości samego rękopisu hradeckiego): Siergiej Sołowiow, Khara-Davan Erenzhen, Borys Grekow, Lew Gumilow. Wzmiankę o bitwie zawierało też III wydanie Wielkiej Encyklopedii Radzieckiej.