Jakas reklama 

 

Bitwa pod Szczekocinami
Insurekcja kościuszkowska

Michał Stachowicz, Bitwa pod Szczekocinami 1794[1]
Data 6 czerwca 1794
Miejsce na zachód od Kielc
Wynik zwycięstwo Rosjan i Prusaków
Strony konfliktu
I Rzeczpospolita Imperium Rosyjskie
Królestwo Prus
Dowódcy
Tadeusz Kościuszko Adrian Denisow
Fryderyk Wilhelm II
Siły
3500 kawalerii, 5 500 piechoty regularnej, 6 000 kosynierów, 33 armaty [2] 20 000 piechoty, 6 500 kawalerii, 134 armaty [2]
Straty
1 250 zabitych, 750 rannych, 500 jeńców, 17 dział [2] straty pruskie - 87 zabitych, 479 rannych; straty rosyjskie nie są znane [2]

Bitwa pod Szczekocinami – jedna z bitew insurekcji kościuszkowskiej.

W dniu 6 czerwca 1794 roku wojska polskie stoczyły bitwę pod Szczekocinami przeciwko połączonym siłom armii rosyjskiej i pruskiej.

Przeciwko 15-tysięcznemu polskiemu korpusowi Tadeusza Kościuszki stanęła potężna połączona armia rosyjsko-pruska pod wodzą króla Prus Fryderyka Wilhelma II i gen. Adriana Denisowa, licząca ponad 26 tysięcy ludzi.

Prawym skrzydłem polskiej piechoty dowodził gen. mjr Adam Poniński, a jazdy gen. Antoni Madaliński, lewym skrzydłem piechoty - gen. mjr Jan Grochowski, a jazdy - książę Eustachy Sanguszko. Centrum, którego trzon stanowiły dwa regimenty piechoty oraz kosynierzy, zawiadywał osobiście Naczelnik Tadeusz Kościuszko. Plan działania Prusaków, nakreślony przez gen. Johanna Jacoba Pistora, opierał się na wykorzystaniu miażdżącej przewagi w artylerii [2].

Zaborcy uszykowali się do bitwy tak, że Rosjanie (Denisow, Rachmanow, Apraskin i Chruszczow) tworzyli lewe skrzydło, Prusacy (Fryderyk Wilhelm II, Favrat, Elsner, książę Eugeniusz Wirtemberski i Kleist) zaś prawe[2].

Po kilku godzinach krwawych walk bitwa zakończyła się klęską wojsk polskich. Zginęli w niej generałowie: Józef Wodzicki i Jan Grochowski[2]; śmiertelnie ranny został słynny chorąży grenadierów krakowskich Bartosz Głowacki[3].

Bitwa miała wielkie znaczenie dla upadku morale powstańców; oznaczała też odcięcie Krakowa, który, jak się okazało, upadł niespodziewanie szybko[4].. Ponadto po niej inicjatywa operacyjna przeszła w ręce zaborców[2].

Przypisy

  1. ↑ Obraz Stachowicza malowany był kilka lat po wydarzeniach – stąd naniesione tu pozycje wojsk są błędne.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Kronika powstań polskich 1794-1944, Wydawnictwo Kronika, Warszawa, ISBN 83-86079-02-9, s. 42
  3. ↑ Kronika..., s. 27
  4. ↑ Kronika..., s. 37

edytuj Literatura


Insurekcja kościuszkowska

Racławice • insurekcja warszawska • insurekcja wileńska • Niemenczyn • Polany • Lipniszki • Szczekociny • Chełm• Soły• powstanie kurlandzkie• Gołków • Raszyn • Kolno • Błonie • Oblężenie Warszawy • Sałaty • Słonim • Lubań • Krupczyce • Terespol • insurekcja wielkopolska • Łabiszyn • Bydgoszcz • Maciejowice • Kobyłka • Praga
Bielizna pozycjonowanie Negocjacje notebooki pozycjonowanie stron internetowych