Bogusław Leśnodorski (ur. 27 maja 1914 w Krakowie, zm. 1 lipca 1985 w Warszawie) – profesor Uniwersytetu Warszawskiego, historyk ustroju i myśli politycznej.
Był synem Gustawa, profesora gimnazjalnego. Ukończył III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie w 1932. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, który ukończył w 1936. Rozpoczął na nim pracę w Katedrze Historii Ustroju Polski. Obronił doktorat w 1938 (promotorem był Stanisław Kutrzeba).
W listopadzie 1939 został uwięziony w ramach Sonderaktion Krakau. Przebywał w obozach koncentracyjnych Sachsenhausen i Dachau. Zwolniony został w lutym 1940. Był zaangażowany w tajne nauczanie na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W 1947 uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Dzieło Sejmu Czteroletniego. Od 1950 wykładał na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego jako profesor nadzwyczajny, a od 1958 profesor zwyczajny. W latach 1965-1968 był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UW. Od 1973 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. w 1966 uzyskał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Tuluzie.
Głównym obszarem badań profesora Leśnodorskiego było polskie oświecenie. Opublikował m.in. książkę Polscy jakobini, a także opracował pisma Kuźnicy Kołłątajowskiej. Jest także współautorem (wraz z Juliuszem Bardachem i Michałem Pietrzakiem) wielokrotnie wznawianego podręcznika Historia ustroju i prawa polskiego.
edytuj Źródła
- Anna Rosner: Bogusław Leśnodorski. W: Profesorowie Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego 1808-2008. Grażyna Bałtruszajtys (red.). Wyd. 1. Warszawa: Lexis-Nexis, 2008, ss. 267-269. ISBN 978-83-7334-905-6.