d=4.6692016091029906718532038204662016172581855774757686327456513430041343302 11314737138689744023948013817165984855189815134408627142027932522312442988890 89085994493546323671341153481714219947455644365823793202009561058330575458617 65222207038541064674949428498145339172620056875566595233987560382563722564800 40951071283890611844702775854285419801113...
Znalazłem dość dokładną wartość, stałej strony nie pomnę Stepa 06:18, 27 paź 2005 (CEST)
edytuj Do weryfikacji
Trochę obrobiłem ten artykuł, żeby w ogóle dało się zrozumieć o co chodzi i nie było sprzecznych wzorów. Nadal jednak pewne rzeczy mi nie pasują, a nie siedzę na tyle w temacie, żeby to ładnie napisać:
- brakuje wpisu o drugiej stałej Feigenbauma
- na koniec była informacja o "funkcjach ściśle wypukłych z jednym maksimum." Jeśli są ściśle wypukłe i ich dziedziną jest zbiór liczb rzeczywistych, to nie mogą mieć żadnego maksimum, bo dążą z obydwu stron do nieskończoności (np. parabola). Mają jedno minimum. Albo chodziło o funkcje ściśle wklęsłe, albo o minimum. Ponieważ w przykładzie jest funkcja wklęsła x(1-x), zmieniłem na ściśle wklęsłe, ale miło by było, gdyby to ktoś zweryfikował.
- nie wiem też, czy naprawdę bifurkacje z pewną stałą występują "dla każdej funkcji R->R" jak jest w artykule. Czy przypadkiem nie jest tu potrzebne pewne ograniczenie, choćby do funkcji ciągłych?