Dywizja Najwyższego Naczelnika Siły Zbrojnej Narodowej [1] – jedna z formacji zbrojnych okresu powstania kościuszkowskiego.
Dywizja nie miała standardowej organizacji. W każdym okresie składała się jednak z trzech rodzajów wojsk: piechoty i strzelców, kawalerii oraz artylerii. Podział wewnętrzny ograniczał się jedynie do tzw. komed. Występował natomiast podział ugrupowana dywizji:
- marszowy: awangarda, korpus (siły główne) i ariergarda;
- bojowy: pierwsza i druga linia piechoty, prawe i lewe skrzydło (przeważnie jazda), i korpus rezerwowy.
Spis treści |
edytuj Walki
Jej trzon stanowiła dotychczasowa Dywizja Małopolska, którą dwukrotnie wzmocniły oddziały Dywizji Wielkopolskiej: raz pod Racławicami, drugi raz pod Szczekocinami. Dywizja walczyła pod obiema tymi miejscowościami. Później stanowiła główny komponent sił broniących Warszawy. Po odwrocie armii prusko-rosyjskiej spod Warszawy przekazywała swe oddziały do innych dywizji, przede wszystkim do dywizji znajdujących się na prawym brzegu Wisły. Pod koniec października 1794 pozostały z niej tylko szczupłe komendy.
edytuj Dowódca:
- gen. Tadeusz Kościuszko
Przypisy
- ↑ Niektóre publikację nazywają ją Dywizją Tadeusza Kościuszki
edytuj Bibliografia
- Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce.. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1.
- Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
- Jan Wimmer: "Historia piechoty polskiej do roku 1864"; Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej . Warszawa 1978
- Tadeusz Rawski, Andrzej Ajnenkiel: Powstanie kościuszkowskie 1794 : dzieje militarne. T. 1. Warszawa: Egros : Wojskowy Instytut Historyczny, 1994. ISBN 83-86268-11-5.
