| Dzikie trzciny | |
| Poster | |
| Oryginalny tytuł | Les roseaux sauvages |
| Gatunek | dramat |
| Kraj produkcji | Francja |
| Język | francuski |
| Główne role | Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny, Michèle Moretti |
| Data premiery | 1 czerwca 1994 r. |
| Czas trwania | 110/115 min. |
| Produkcja | |
| Reżyseria | André Téchiné |
| Scenariusz | Gilles Taurand, André Téchiné, Olivier Massart |
| Zdjęcia | Jeanne Lapoirie |
| Scenografia | Pierre Soula |
| Kostiumy | Elisabeth Tavernier |
| Montaż | Martine Giordano |
| Produkcja | Georges Benayoun, Alain Sarde |
| Dystrybucja | Marianne (w Polsce) |
| Od lat | 15 |
| Nagrody | |
| César w 4 kategoriach i 4 nominacje w 1995 | |
| Dzikie trzciny na Filmweb.pl | |
| Dzikie trzciny na IMDb | |
Dzikie trzciny (franc. Les roseaux sauvages, ang. Wild Reeds) – francuski dramat filmowy z 1994 r. w reżyserii André Téchiné. Studium psychologiczne młodzieńczej miłości i dorastania doceniony nagrodami za reżyserię, scenariusz i aktorstwo.
Film jest rozbudowaną wersją jednej z części powstałego w tym samym roku miniserialu telewizyjnego pt. Tous les garçons et les filles de leur âge... (Wszyscy chłopcy i dziewczęta z mojego pokolenia...), w którym André Téchiné wspomina czasy młodości. Część ta nosi tytuł Le chêne et le roseau (Dąb i trzcina).
Spis treści |
edytuj Nominacje i nagrody
- 1994:
- André Téchiné – Prix Louis Delluc
- 1995:
- Élodie Bouchez – César dla najbardziej obiecującej aktorki
- André Téchiné – César dla najlepszego reżysera
- André Téchiné, Gilles Taurand i Olivier Massart – César za najlepszy scenariusz
- André Téchiné – César za najlepszy film
- Michèle Moretti – nominacja do Césara w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa
- Frédéric Gorny – nominacja do Césara w kategorii najbardziej obiecujący debiut
- Gaël Morel – nominacja do Césara w kategorii najbardziej obiecujący debiut
- Stéphane Rideau – nominacja do Césara w kategorii najbardziej obiecujący debiut
- Los Angeles Film Critics' Association Award (USA) dla filmu zagranicznego
- New York Film Critics Circle Award (USA) dla filmu zagranicznego
- najlepszy film Festiwalu Kina Francuskiego w Warszawie
- 1996:
- National Society of Film Critics Award (USA) dla filmu zagranicznego
edytuj Fabuła
Prowincjonalna Francja w roku 1962, koniec lata. Francuzi prowadzą wojnę w Algierii, która tylko słabym echem odbija się w miasteczku. Czworo licealistów wchodzi w wiek dorastania, budzenia się uczuć i umysłów. Melancholijny maturzysta François (Gaël Morel) poznaje w internacie Algierczyka Serge'a (Stéphane Rideau). Między tymi dwoma zupełnie różnymi osobowościami nawiązuje się przyjaźń. François odkrywa w sobie, że przyjaźń przerodziła się w uczucie, którego wcześniej nie znał. Chłopcy spędzają noc, która jednak dla Serge'a stanowi tylko przygodę. Serge'a w rzeczywistości pociąga Maite, bliska przyjaciółka Françoisa i córka nauczycielki-komunistki.
Relacje w tym trójkącie uczuć komplikuje pojawienie się Henri'ego (Frédéric Gorny), repatrianta z Algierii, radykalnego w poglądach politycznych, który przywozi ze sobą nienawiść. Uważa on Francuzów za zdrajców i komunistów. Henri zarówno w François jak i w Maite wzbudza pewne uczucia. Zmusza trójkę przyjaciół Maite, Serge i François do konfrontacji z ich własnymi pragnieniami. Czwórka przyjaciół staje przed koniecznością określenia tak swoich uczuć, jak i poglądów politycznych.
Narracja filmu poprowadzona jest w intymny sposób. Nasuwa skojarzenia z Kroniką wypadków miłosnych Andrzeja Wajdy – wojna, młodzieńcza miłość, dojrzewanie, wątki autobiograficzne autora. André Téchiné zawarł w filmie własne wspomnienia: Najbardziej zależało mi na oddaniu smaku życia z lat młodości. Tamtego słońca, wiatru, deszczu – słodyczy dni na południu, a sam film jest przemieszaniem ideologii i cielesności.[1] Filmowa postać François to właściwie alter ego reżysera.
edytuj Źródła
Przypisy
- ↑ André Téchiné w bazie filmweb.pl
