www.korzenie.molinezje.com

Wikipedia molinezje Online

---

• ca
• de
• en
• es
• fr
• it
• nl
• no
• pl
• pt
• ru
• ro
• fi
• sv
• tr
• vo

Jakas reklama 

 

Dzwonek rozpierzchły
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	dzwonkowce
Rodzina	dzwonkowate
Rodzaj	dzwonek
Gatunek	dzwonek rozpierzchły
Nazwa systematyczna
Campanula patula L.
Sp.Pl.163 1753
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Dzwonek rozpierzchły (Campanula patula L.) – gatunek rośliny z rodziny dzwonkowatych (Campanulaceae). Występuje w środkowej Europie. Gatunek pospolity na terenie całej Polski.

Spis treści 1 Morfologia 2 Ekologia 3 Biologia 4 Przypisy 5 Bibliografia

edytuj Morfologia

Łodyga

Wzniesiona lub podnosząca się, u dołu krótko owłosiona, czterograniasta. W obrębie kwiatostanu rozgałęziona, obła i w dolnej części owłosiona. Dorasta do 30–60 cm,

Liście

Dolne podłużnie łopatkowate i karbowane, zwężające się w ogonek, łodygowe lancetowate, siedzące. W części kwiatostanowej liści przechodzą w lancetowate lub równowąskie podsadki.

Kwiaty

Promieniste, niebieskoliliowe, rzadko białe, o rozpostartych ząbkach, o długości 1,2–2,5 cm. Podczas słonecznej pogody są wzniesione, w nocy i podczas deszczu pochylone. Kielich 5- działkowy, nagi lub owłosiony. Lejkowata korona długości około 2 cm, z ciemniejszymi nerwami, 5 pręcików o jajowato rozszerzonych w dolnej części nitkach, 1 słupek z trójłatkowym znamieniem. ;Owoce: Torebka otwierająca się 3 otworkami w górnej części. Otworki te przykryte są klapkami, które zamykają się w czasie deszczu. Nasiona małe i błyszczące.

Korzeń

Biały, wrzecionowaty.

edytuj Ekologia

Siedlisko: łąki, polany, widne lasy i parki na glebach gliniasto-piaszczystych. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Arrhenatherion^[1].

edytuj Biologia

Roślina jednoroczna lub dwuletnia, rzadko bylina. Kwitnie od maja do lipca. Kwiaty są nie tylko przedprątne, ale posiadają specjalny mechanizm zapobiegający samozapyleniu. Mianowicie w młodych kwiatach stulonych w pąk, dojrzewające już pylniki wysypują pyłek na płatki korony pokryte drobnymi włoskami, po czym nitki pręcików kurczą się opadając wraz z pylnikami na dno kwiatowe. Teraz dopiero dojrzewa słupek i rozchylają się płatki korony. Teraz może nastąpić zapylenie krzyżowe przyniesionym przez owady pyłkiem z innego kwiatu dzwonka. Gdyby jednak z jakichś powodów nie nastąpiło zapylenie krzyżowe, roślina zapewnia sobie możliwość samozapylenia - w ostatniej fazie rozwoju kwiatów znamiona słupka ślimakowato wydłużają się dotykając włosków na płatkach, gdzie jeszcze może znajdować się pyłek.

Liczba chromosomów 2n=20.

Przypisy

edytuj Bibliografia