Jarosław Włodarczyk (ur. 1961) – polski historyk astronomii.
Absolwent astronomii na Uniwersytecie Wrocławskim, doktorat i habilitacja z historii astronomii w Instytucie Historii Nauki PAN w Warszawie.
W 1995 „za popularyzację wiedzy o Wszechświecie” otrzymał Medal im. prof. Włodzimierza Zonna, przyznawany przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne.
W 2007 roku Jarosław Włodarczyk opublikował w czasopismie Journal for the History of Astronomy hipotezę stosowania camera obscura do obserwacji zaćmień słońca przez Mikołaja Kopernika[1]. Włodarczyk porównał wyniki uzyskane przez Kopernika z wyliczonymi współcześnie maksymalnymi fazami zaćmień słońca we Fromborku. Różnice pomiędzy nimi mogły wynikać z błędów generowanych przez camera obscura.
Autor licznych artykułów (m.in. w Wiedzu i życiu) i tłumaczeń; wydał cykl zeszytów Niebo za oknem (dla lat 1999-2002), a także książki:
- Wędrówki niebieskie, czyli Wszechświat nie tylko dla poetów (1999)
- Historia naturalna gwiazdozbiorów (wraz z prof. Jerzym Dobrzyckim, 2002)
- Sen, czyli wydane pośmiertnie dzieło poświęcone astronomii księżycowej Jana Keplera (2004)
- Księżyc w nauce XVII wieku (2005)
- Tajemnica Gwiazdy Betlejemskiej (2005)
- Sherlock Holmes i kod wszechświata (2006).
Przypisy
- ↑ Jarosław Włodarczyk, Solar Eclipse Observations in the Time of Copernicus: Tradition or Novelty? Journal for the History of Astronomy, Vol. 38, Nr 3, 2007, s. 351-364(14)