| Jerzy Tyszkiewicz | |
 |
|
| Herb | |
 |
|
| Data wyboru | 1627, 9 grudnia 1649 |
| Urodzony | 1596 Wisztyniec |
| Zmarł | 17 stycznia 1656 Domnowo |
Jerzy Tyszkiewicz, herbu Leliwa, (ur. 1596 w Wisztyńcu, zm 17 stycznia 1656 w Domnowie), biskup żmudzki i wileński
Syn Jana Eustachego i Zofii z Wiśniowieckich. Kształcił się w akademiach jezuickich w Wilnie, Lublinie i Poznaniu oraz na Akademii Krakowskiej. Po przyjęciu święceń kapłańskich został kanonikiem krakowskim a następnie w 1626 wileńskim. 17 maja 1627 prekonizowany biskupem tytularnym Methone i sufraganem wileńskim. 19 grudnia 1633 został nominowany ordynariuszem żmudzkim; rządy w tej diecezji objął 25 czerwca 1634 r. Dbał o karność duchowieństwa i rozwój szkolnictwa, przeprowadził wizytację diecezji, czterokrotnie przeprowadził synod diecezjalny (1636, 1639, 1643, 1647). W 1637 ufundował kalwarię w miejscowości nazwanej Kalwarią Żmudzką oraz osadził tam dominikanów fundując także ich klasztor. W 1632 konsekrował kościół dominikanów w Sejnach. Skutecznie łączył administrację swojej diecezji z działalnością polityczną w senacie oraz sejmach i sejmikach.
Za rządów Władysława IV angażował się w działalność dyplomatyczną. W 1638 był legatem Władysława IV do papieża Urbana VIII, od którego uzyskał tytuł prałata domowego. W 1644 przewodniczył katolickiej delegacji na odbywające się w Toruniu Colloquium Charitativum – rozmowę ewangelików i katolików mającą doprowadzić do pojednania wyznań.
9 grudnia 1649 przeniesiony na biskupstwo wileńskie. Przeprowadził w nim synod diecezjalny, wizytował parafie. W okresie wojny szwedzkiej przebywał w Królewcu.
edytuj Bibliografia
- Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce: w latach 965-1999. Słownik biograficzny, wyd. 2, Warszawa 2000, ISBN 83-211-1311-1, s. 458-459.
- *Wileński słownik biograficzny, Bydgoszcz 2002, ISBN 83-87865-28-1, s. 412.
| Poprzednik Merkelis Geišas |
 |
Biskup żmudzki 1633-1649 |
|
Następca Piotr Parczewski |
| Poprzednik Abraham Woyna |
|
Biskup wileński 1649-1656 |
|
Następca Jerzy Karol Zawisza |