Sześciu Goswamich z Vrindavanu to grupa uczniów Ćajtanji Mahaprabhu, którzy w XVI w. stali się wpływowymi guru (mistrzami duchowymi) gaudija wisznuizmu, praktykując surowe wyrzeczenia i poświęcenie w bhakti jodze oraz tworząc liczne dzieła literackie filozoficzno-religijne krysznaizmu. Byli to:
- bracia: Rupa Goswami i Sanatana Goswami (przywódcy grupy)
- Raghunatha Bhatta Goswami
- Dżiwa Goswami (krewny Rupy i Sanatany)
- Gopala Bhatta Goswami
- Raghunatha dasa Goswami
Sześciu Goswamich, oprócz tworzenia dzieł literackich i propagowania praktyk sadhana, odkrywali w okolicach Vrindavanu wiele świętych miejsc, związanych z rasa lila Kryszny, Radhy i pasterek gopi. Te miejsca były opisane w Bhagawata Purana jako miejsca boskich rozrywek Najwyższej Osoby Boga- Kryszny. Chociaż sami niemal nic nie posiadali, to Goswami aktywnie pozyskiwali fundatorów, finansujących budowę wspaniałych świątyń, poświęconych kultowi Kryszny i Radhy (zniszczył je Aurangzeb).
Tak wielka była sława Goswamich, że sam cesarz Akbar odwiedził ich we Vrindavanie w 1570 i był tak poruszony ich bezgranicznym oddaniem Bogu, że pozwolił im wznieść cztery świątynie: Gowindadżi, Gopinatha, Madana-mohana i Dżugal-kisore, a także ufundował bibliotekę i podarował piaskowiec jako materiał budowlany.
W ikonografii religijnej (np. ruchu Hare Kryszna) sześciu Goswamich przedstawia się jako grupę ascetów z ogolonymi głowami i w białych szatach, niosących święte korale w woreczku dżapa mala oraz gliniane naczynia na wodę.
edytuj Linki zewnętrzne
- (en) [1]